Een van die stories wat telkens gelees word in die Epifanie tyd is die verhaal van die magi, die sterrekykers, wat met Jesus se geboorte in Jerusalem aangekom het om aan die nuwe koning van die Jode hulde te bring.  Sommige noem hulle ook konings op voetspoor van Jes 60:3 “Nasies kom na jou lig toe en konings na die glans van die nuwe dag wat vir jou aangebreek het.”

Dit is 'n besondere verhaal, wat net deur Matteus vertel word.

En dit is veral besonders, omdat dit 3 groepe mense se reaksies op God se menswording kontrasteer: 1) dié van Herodus en Jerusalem, 2) dié van die priesterhoofde en skrifgeleerdes en 3) dié van die sterrekykers.

En omdat ons vandag die eerste treë van 2012 gee, is dit goed om aan die hand van dié drie groepe mense se reaksies op Jesus, ons eie verhaal vir hierdie jaar te beoordeel, en na te dink oor wat ons reaksie op Jesus dié jaar gaan wees, dws hoe ons graag die nuwe jaar sou wou binnegaan.

Miga 6 begin met ‘n aanklag wat God teen die volk van Israel maak, dat hulle aan ernstige geheueverlies ly.  In vers 1-5 herinner hy hulle aan drie goed:

1. Die Verlossing uit Egipte waar Hy hulle uit slawerny geruk het en ‘n soewereine volk gemaak het;
2. Die Versorging in die woestyn, waar Hy vir hulle leiers gegee het, Moses (wet – God se woorde en Woord), Aäron (kultus – versoening met God), en Mirjam (profetes – God se wil) wat op omvattende wyse vir hulle gelei het, nie net in oorlog nie (Num 22-24 – Balak en Bileam), maar ook in hulle aanbidding tot die Here;
3. En NB, die Vestiging in die Beloofde Land met nie net met die Intog van Sittim aan die Oostekant na Gilgal aan die Westekant van die Jordaan te make het nie (Jos 3-4), maar ook met die oorwinning oor al hulle vyande in die land Kanaän.

Dan volg die Here die aanklag op met ‘n verduideliking van hoe die verhouding met Hom werk.

Dit bly ironies dat baie mense vandag nie meer glo nie, maar tog nie geloof en gelowiges kan uitlos nie.  Baie moeite word gedoen om geloof aan te vat – die geloof wat sulke mense sê hulle nie het nie – en as oudmodies, onwetenskaplik, gevaarlik en uitgedien uit te wys.

Dit is die bedreiging van die goddelose.  Nie net dat hulle vir hulle self ’n wet raak, waarin eie belang sonder gewete nagestreef word nie, maar dat hulle God-loos probeer lewe …  En wil hê dat almal so sal leef, sonder God.

Soos in die tyd van Dawid, so is dit ook vandag.  “Die goddelose soek die ondergang van die regverdige en bedreig sy lewe.” (vers 12)  En ons moet nie die vers net verstaan as ’n fisiese bedreiging nie – Dawid skryf natuurlik veral daaroor – maar ook insien dat dit ’n bedreiging vir die gelowige se lewe saam met God is, ’n bedreiging vir die volharding in die geloof in God.

God-loses se doel is die uitwissing van geloof, in die lewe van gelowiges, op watter manier dit ook al kan gebeur.

En die ironie is groot – in hulle poging  om van God en geloof ontslae te raak, is hulle altyd maar weer besig daarmee, in opstand teen iets wat hulle sê dat hulle nie in glo nie.

Maar, die feit dat ek dit as ironies uitwys, voorkom nie dat ons geloof regtig bedreig word daardeur nie.  Dit is een van die groot versoekings vir gelowiges – veral wanneer ’n mens onder druk verkeer, en ons bv agterkom dat dit lyk asof dit goed gaan met hierdie goddeloses – om self God-loos te begin lewe, nie soseer te verval in allerlei goddelose bose dinge nie, maar om net nie meer rekening te hou met God en die lewe in geloof saam met die geloofsgemeenskap nie.

Dit is in dié situasie – die geweldige uitdaging waarvoor die goddeloses gelowiges stel –  wat die Psalm die wyse weg aandui.

Die Psalm het twee fokuspunte:

• Die heerlikheid van God in die skepping – met die son as simbool;
• Die heerlikheid van God se stem aan ons – met die Woord as instrument.

Daarmee bring die Psalm twee aspekte van God onder ons aandag, twee aspekte van God waarvan dit ons wil oortuig:

• GOD BESTAAN
• GOD PRAAT

Die Fliek Contact handel oor die debat tussen geloof en wetenskap – is God betrokke of het alles toevallig ontstaan?  En dit gee eintlik ’n baie interessante perspektief daarop.

Ellie Arroway (die navorser) vra op ‘n punt: “So, wat is meer waarskynlik: dat ’n almagtige, misterieuse God die heelal geskep en toe besluit het om geen bewyse van sy bestaan te los vir ons nie, of dat Hy eenvoudig nie bestaan nie en dat ons Hom eintlik geskep het sodat ons nie so klein en alleen sal voel nie?”

Palmer Joss (die predikant): “Ek weet nie.  Ek kan my eintlik nie indink in ’n wêreld waar God nie bestaan nie.  Ek sal nie in só ’n wêreld wou woon nie.”

Ellie :”Hoe weet jy dat jy nie jouself mislei nie?” En verklaar sy, “Ek soek bewyse.”

Palmer stop só ’n oomblik en antwoord dan, “Bewyse. Het jy jou pa lief gehad?”

Verras met die persoonlike vraag, sê Ellie, “Wat?”

Palmer herhaal, “Jou pa, het jy hom lief gehad?”

Ellie antwoord dan, “Ja, baie.”

Palmer kyk dan diep in haar oë en sê, “Bewys dit.”

Waarop sy nie ’n antwoord gehad het nie.